dsRobVisserweb

 

Maak kennis met onze voorganger

Rob Visser Blogt

Loslaten en Spelen

knipsel

TOESPRAAK IN DRIE DELEN TGV 40 JARIG JUBILEUM OP ZONDAG 26 JUNI IN DE PROTESTANTSE KERK TE ENSPIJK, GEMEENTE GELDERMALSEN

HIER WERD ROB VISSER OP 27 JUNI IN HET AMBT BEVESTIGD

1. Jeremia (bij hoofdstuk 28 vers 1-11)

Wij leven in een tijd van verbinden. Het is een modewoord geworden. Misschien wel, omdat er nog nooit zo intensief sprake is geweest van ontbinding.Op alle fronten. De vluchtelingenproblematiek is het meest dramatische voorbeeld. Moslims horen hier niet thuis. Trouwens homo’s moeten ook dimmen. En Griekenland moet het maar zelf uitzoeken. En, wat dacht je van al die profiteurs. 

En het was in de dagen van Trump, Bouterse, Assad,Isis en Poetin, dat iedereen het ineens had over verbinden. Het kan een mooi begrip zijn, maar tegelijk kan het ook verstikken.  Hoeveel kinderen lijden niet onder ouders, die maar niet kunnen loslaten. Hoevelen lijden niet psychisch onder het onvermogen maar niet los te komen van wat hun in het leven is overkomen. Het verleden vereet ze op. Verteert ze. Revanche, wraakgevoelens, het komt vaak op uit onze wens niet los te laten.

En toch is dat maar al te noodzakelijk. Aanvaarden, dat het niet lukt. Jeremia is een prachtig voorbeeld. Gedreven als hij is zal hij het afleggen tegenover Chananja. De geluksprofeet. Het volk wil zo’n woord horen. Razend enthousiast. Weg met die zuurpruim. Jeremia ziet het aan. Wat moet hij. Soms zijn er omstandigheden waarin het beter is om los te laten. Juist zo zal hij er in slagen zijn verbintenis met God te behouden. Gelijk hebben is niet gelijk krijgen. Jezelf verloochenen, van jezelf afzien is een levenskunst. Vanuit het geloof moet je tegen de stroom in roeien. Er is niets verderfelijker dan je voegen in het huilend koor van wolven. Dan voelen we ons thuis in het midden. Zoals Christenen zo graag van het midden willen zijn.  Dan kun je met alle winden meewaaien. Tegen de stroom in  betekent loslaten. Soms van wat je dierbaar is. Je kunt er vrienden mee verspelen. Op afwijzing en roddel rekenen. Dus zie van jezelf af. Laat los.

 

2. Paulus (bij Handelingen 17 vers 11, 23, 30-33)

Ach wat was ie enthousiast. Paulus zag het helemaal zitten. Hij sluit aan bij het bestaande geloof. Ik verkondig u de onbekende god. Hij spreekt over de Opstanding. Maar gunst. Wat is dat nou weer. Het past niet bij de verlichte geesten van Athene. Daar vond je hoogontwikkelde mensen. Zij staan aan de wieg van onze beschaving. Wat moet je nou weer aan met zo’n geloof.

Het lijkt veel op onze tijd. Vol met verlichte zielen. Er wordt meewarig over gedaan. Soms is het heel confronterend. In de kerk proberen we pluraal te denken. Je sluit aan bij hen, die zeggen geen geloof aan te hangen. Vol respect voor andere visies ga je samen aan de slag. Tot het moment, dat je bemerkt, dat de mensen, die jij er in je plurale denken bij hebt gehaald zelf helemaal niet zo denken. En zich na verloop van tijd tegen je gaan afzetten. En dan dienen we de weg van Paulus te gaan. Geen geruzie. Je hebt wat opgericht. Iets losgemaakt en dan ga je weer. Dan is het goed. Het gaat niet om jou, maar om de ander. Prinzipienreiterei is rampzalig. Dus loslaten.

 

3 Jezus (bij Marcus 6 vers 1-6)

En dan NB gaat het over de Heer. Een profeet in eigen land wordt niet geëerd. Men ziet niets in Jezus . En zelfs hij zal dan ophouden met zijn werk. Jezus weet als geen ander; je kunt geen pastor zijn voor iemand, die je niet in die rol roept. De kracht van Jezus toont zich in het feit, dat  hij zelfs zijn eigen onmacht aanvaardt. En is dat niet groots. Je eigen onmacht aanvaarden. Je beperkingen. Niet verkrampen. Het zal en het moet. Dan worden we fanatiek. Wij zien het toch goed.

Heeft dat de kerk in de loop der eeuwen niet verschrikkelijk parten gespeeld? Wij meenden voor de waarheid te moeten opkomen. Zo ontstond  na de Reformatie binnen het Protestantisme een oeverloze hoeveelheid kerkgemeenschappen. En nog verstaan we elkaar niet. Daarom is het ook goed los te laten. Toen ik hier kwam had ik geen notie van wat me boven het hoofd hing. Uit deze dorpen zouden we nooit meer weggaan. Je had met zovelen een enorme band. En toch zou het gebeuren. En datzelfde dachten Herma en ik na Holten en Apeldoorn ook. Lieve deugd wat een banden bouw je niet op. Maar de banden worden steeds hechter. Meer en meer vergroei je met de gemeenschap. Vervloeit het tegenover. Niet voor niets wil de synode predikanten verplichten na 8 of 10 jaar te vertrekken. Maar je kunt arbeidsrechtelijk niemand verplichten. Dat is een dilemma. Hier in deze dorpen was er een reeks predikanten. Smits, van Druten, de Vries, Bossenbroek, Vijzelaar, van Woerden, Houwert, Hoekstra, Visser, Baars, vd Zwaard, Russchen en Kok. Allemaal voorbij---gangers.

Oh zeker: er was in het begin van de vorige eeuw een predikant, die hier 40 jaar stond: de Kat Angelino. Hij zal het hier zeker naar de zin hebben gehad, denk ik zo. Loslaten was hem blijkbaar niet gegeven. Het kan maar zo zijn, dat hij de kans niet kreeg of pers. Redenen had. In ieder geval weten we ook dat zijn ds. Smits hier neerstreek in de WO 2 en na korte tijd als strafmaatregel van de Duitsers in 44 zijn pastorie in brand gezet zag. Na de oorlog zou de nu alweer voormalige pastorie worden herbouwd op de kelders van deze afgestookte woning. En ds. Smits?    zonder huis vertrok hij  in 44 naar Walcheren. Goed en wel geïnstalleerd zetten de Duisters Walcheren onder water. Kon hij weer opnieuw beginnen. Deze mensen wisten van loslaten. Loslaten kan bij de gratie van relativeren. Lieve deugd, als we dat toch eens konden dan zou de wereld er anders uitzien en ons leven aanmerkelijk gelukkiger.

Is het verhaal van Europa ook niet het verhaal van Loslaten. Stel u voor, dat een zeer toonaangevend geleerde Paul Mason recentelijk een boek voor economen schreef over het postkapitalisme. De wereld verandert en wij moeten daarop inspelen. Wat hebben de boeren en de telers al niet moeten loslaten en nog is het einde niet.

 

4. Zacharja, Hoofdstuk 8  

Ja en dan is daar Zacharja. Loslaten is een vermaan, een kunst, maar als we dat doen gaat alles anders worden. Wij gaan leven in een wereld vol vrije tijd. De economie, die nu nog is gebaseerd op werk en geld verdienen gaat voorbij. Steeds meer mensen hebben geen werk, omdat de PC en de robot het overnemen. Mijn vader zat dagen te rekenen wanneer er een salarisverhoging afkwam. Nu één druk op de knop.

En moeten de telers en boeren onder ons eens even een boekje opendoen.? De toekomst kent een economie van vrije tijd. Recreatie noemen we dat. Nu al is de vrijdag voor velen een vrije dag. Op vrijdagmiddag is een deel van Nederland al in ruste. En tegen het einde van het jaar moet je voor half december wel alles geregeld hebben. 

Maar recreatie betekent opnieuw scheppen. En we nemen een voorbeeld aan God. God bedoelde ons ook om te spelen. Het werk was als spel bedoeld. Maar we gingen ervoor. En we gingen elkaar uitbuiten. Brood op de plank ten koste van de ander. Maar zoals het was bedoeld in het begin zo zal het worden aan het eind. Dat einde is trouwens niet anders dan een nieuw begin is. Zacharja zag het reeds . De straten zullen krioelen van spelende kinderen. Laten we dat nou leren. Ook in de kerk. Het leven leren leiden als een spel. Niet een spelletje. Nee een spel, niet om te winnen, maar om te spelen. Om plezier aan te beleven. 

Is dat niet de fout in Genesis. De mens wou hogerop. Ging zijn eigen spelregels maken. Gaan tot de grens. Aan een boom zo vol geladen mist men één twee appels niet. Wij bederven het levensspel omdat we willen presteren, winnen ,verder, meer. Rupsje nooit genoeg. God geeft ons de ruimte. Hij heeft ons losgelaten. Geen robots, geen marionetten. God wenst niet aan de touwtjes te trekken. God leert ons om los te laten, opnieuw te beginnen, sorry te zeggen, de ander een kans te geven, de ander te laten voorgaan, de ander uitnemender te achten dan jezelf, kortom die hele blijksemse gebodenrij ter harte te nemen als spelregfels voor het leven. Heb uw naaste lief als u zelf. Als dat gebeurt ontstaat er ruimte om te spelen. Wordt die ander als vanzelf een speelkameraad. En lopen we al vooruit op het Koninrijk van God. De nieuwe wereld, de recreatie. En zo nodigt God ons uit, Kom doe mee, volg mij zei Jezus, wandel en loop mee, zie niet om , maar werk aan de toekomst. Medearbeiders van de Heer.

Luister naar het verhaal van da Vinci: Hij was begonnen een groot schilderwerk te ontwerpen. Hij had al wat kleur aangebracht en hield toen plots op. Aan een student vroeg hij het af te maken. Die protesteerde; dat kan ik niet. Da Vinci keek hem verwonderd aan; heeft mijn werk je niet voldoende geïnspireerd je best te doen.

Amen

 

Amsterdam, juni 2016
Rob Visser

Zoek er maar de woorden voor

TOESPRAAK OP 19 JUNI TGV 40 JARIG JUBILEUM VAN ROB VISSER IN DE TENT BIJ DE BINNENWAAI OP IJBURG

 

Zoek er maar de woorden voor
Vechten, nee, niet praten
Zoek maar de woorden voor
Voor de kindsoldaten

Iedereen is sprakeloos
Weet niet wat te zeggen
Iedereen is angstig boos
Weet niets uit te leggen

Iedereen lijkt even laf
We zoeken naar verbanden
Maar God zegt zwijgt als een massagraf
En houdt zijn  mond vol tanden

Treffende woorden van Joep v.’t Hek.

 

En heeft het er ook niet alle schijn van. In God en in Jezus geloven, onbegonnen werk. Trekken aan een dood paard. Vertonen we hier niet een beetje “fossilair” gedrag. De kranten schreeuwen het van de daken. De vluchtelingen schreeuwen om hulp. Het milieu schreeuwt aan aandacht. De mens schreeuwt om een naaste Parijs, Brussel, Orlando, Syrië, Gaza,

Maar God zwijgt als een massagraf 
En houdt de mond vol tanden

 

Dat is onze realiteit, zo lijkt. Oh ja, ik weet wel, dat we in de kerk een ander geluid horen. God heeft het eerste woord, en hij spreekt nog altijd voort. Maar het lijkt er wel op : alleen op de kerkelijke frequenties.

God heeft de werkelijkheid tegen. Fraaie woorden, eenheid, liefde, vergeving, gemeenschap, Hedendaags: verbinding, mindfullness. Komt niets van terecht. Mission impossible.

Zo moet Zacharja zich gevoeld hebben rond 520 voor Christus. De tijd van de grote profeten is voorbij. Jesaja, Jeremia, Ezechiël. Bevlogen, geïnspireerd als zij waren is het elan weggevloeid. Er ging ook toen van alles mis. Mensen blijven mensen door alle eeuwen. Er breken andere tijden aan. Rond 520 voor Christus is het allemaal misère. Zacharja is een bevlogen mens, maar het breekt hem bij de handen af. Hij raakt teleurgesteld. Veertig jaar zal hij zwijgen, zo vermoed men. Van 520 tot 480 voor Christus is het stil. Zacharja’s geschiedenis lijkt op de onze. Er kan ook heel wat gebeuren in veertig jaar. 

Ook wij zijn bekend met veranderende tijden. Het elan van de theologie na  WO2 was groot. Tijden van Bannink, Barth, Berkhhof. Miskotte, Buber, Hoekendijk, Harvey Cox, Buskes, een willekeurige greep uit een mand vol namen, een bloeiende kerk, die zich niet realiseerde, dat het haar aan zeggingskracht ontbrak om wel een volkskerk te heten, maar niet te zijn! We hebben goed geboerd, maar niet op het goede terrein.

Het oecumenisch sentiment is vervloeid, maar onderzoek van Henk de Roest, dan man, die mij hier 6 jaar terug bevestigde leert dat er bijna 3 miljard ofwel  3000 miljoen Euro kerkelijk bezit is in Nederland, waarvan 1000 miljoen in liquide middelen. We horen niets van hem, maar dan lijkt het erop, dat een nieuwe spirit zich van hem meester maakt. Zo zet Zacharja 8 in. Het profetisch charisma spat eraf

Oh ja…  Er is veel op te merken, dat je bezwaart, verlamt, ontzet. Zacharja weet ervan mee te parten. Maar er ritselt iets. Het wordt stil.. Maar het is bezwangerde stilte. Want hoor eens:Paardenbelletjes. We gaan kijken, nieuwsgierig als we zijn en we zien de paarden en de belletjes en wat staat daarin gegraveerd?  Aan de Heer gewijd. Zacharja ziet het weer helemaal. Hij ontwaakt uit zijn verdoving. Wat zullen we nou hebben? Kerkenwerk: fossiel gedrag. Voorbij de tijd, trekken aan een dood paard. God zwijgt als een massagraf? Nee de paarden maken geluid. De belletjes rinkelen. Jingle bells. Er ziet muziek in onze werkelijkheid. En let wel: met joodse oren luisteren.

Muziek in paarden. Niet hoog aangeschreven in die tijd. Een beetje de connotatie van kalajsnikov. Maar zelfs die gewelddadige realiteit draagt een belofte: aan de Heer gewijd. Die tekst stond ook gegraveerd in de tulband van de hogepriester. Ja gelukkig. Dat is een heilige zaak. Maar het profane, paardenbelletjes, waaraan geweld kleeft NB, profaner kan het niet, draagt de meest sacrale teksten: aan de Heer gewijd.. Daar moet je nou profeet voor zijn. Zacharja voor heten. Hij leert ons horen en zien tot het moment dat horen en zien ons vergaat. De komst van het Rijk serieus nemen betekent oog en oor leren krijgen voor de tekenen, die op de komst wijzen.

Soms doet een locale kerk een greep in de voorraad, zoals in Amsterdam, en daarom kunnen wij hier zijn. Gelukkig. Want tijden breken aan, dat er wel geld, maar geen mensen meer zijn om het uit te geven. De komst van het Rijk serieus nemen betekent oog en oor leren krijgen voor de tekenen ,die op de komst wijzen. Het land geeft het goede voorbeeld. De regenteske houding is aan het verdwijnen. Vaak aan de rand en buiten de kerken treffen we steeds meerjonge mensen aan, die met hun leven wat willen. Goede grond voor nieuwe projecten. Pionieren noemen we dat sinds een aantal jaren. Moeten we ook leren. Maar de kerk toont groeiende durf om te mislukken. Mensen kansen te geven om te mislukken. Zoals ook hier op IJburg alleen met vallen en opstaan iets wordt bereikt.

Het is vandaag feest, weet u waarom, omdat nu in de Keizersgracht Wielie Elhorst tot predikant wordt beroepen die zich specifiek met LHBT vraagstukken bezighoudt. En omdat een uiterst bevlogen collega, die ik als pionierende collega als uiterst betrokken en invoelend heb leren kennen , René de Reuver, tot nieuwe secretaris van de synode wordt bevestigd. En omdat binnen de Amsterdamse Kerk besloten is dat de Binnenwaai een opvolger krijgt. Het werk hier zal vanaf eind 2017 worden voortgezet.

Gods toekomst is één grote verrassing. Want Zacharja ziet de toekomst geduid in hedendaagse beelden. En het blijkt, dat die toekomst de hele huidige werkelijkheid met zich meesleept. Het gaat God niet alleen om de mens, maar om de gehele werkelijkheid. Inclusief de rampzalige gewelddadige realiteit van ons. Alles gaat hij omduiden. Zwaarden tot ploegscharen, beren verkeren met lammetjes, water gaat branden, woestijnen gaan bloeien. En de belletjes van de paarden blijken aan de Heer gewijd. Die hele schijnbaar van God verlaten werkelijkheid met zijn onneembare kerkmuren, zijn refobastions, zijn vluchtelingenkampen, zijn onverzadigbare spaarpotten, zijn goddelijke economieën, zijn leegslurpende milieubelasting, zijn uitputtende weerbarstige politieke belangen, de hele mikmak sleept God naar zich toe. Niets is voor niets. Wat geweest is, zegt Prediker zal er zijn, God zoekt op wat voorbij gegaan is. Wij weten er geen raad mee, maar de de werkelijkheid, die achter de onze zit en staat laat niets uit zijn handen glippen. Want God zoekt het goede. Alles is aan de Heer gewijd. Daarom.

Maar wat hoor ik?

Gerard Reve is aan de lijn
“Gij die Koning zijt, dit en dat, wat niet al,
Jaja ,kom er eens om,
Gij weet waarom het is, ik niet.
Dat koninkrijk van U, weet u wel, wordt dat nog wat?
Ja jongen, daar komt wat van. En de hele bliksemse boel .

Hij de alomtegenwoordige afwezigheid, aldus Joost Zwagerman, hij zal er zijn. Een grootse gedachte. God ontgaat niets. Alles telt mee. Jezus corrigeerde Johannes met recht en reden: Heer, leg die man toch het zwijgen op. Hij hoort niet bij ons. Zo denken we. We hebben het in de kerk mooi leren verhullen met allemaal gewichtige en beladen begrippen. Maar Ons hele kerksoepje wordt weggespoeld als Jezus zegt: Johannes, jongen, als ie niet tegen me is , dan is ie dus voor ons. Laat hem! Laat hem zijn eigen gang maar gaan. Jezus had ook Ramses op het oog. Oei, oei, we zullen wel weer een naampje geven aan dit alles Alverzoening. Als student werd het mij al misprijzend toegevoegd. Bij Visser komen ze allemaal in de hemel. Juist als we weten, dat deze werkelijkheid , alle dingen, alle mensen, geen uitgezonderd tot Gods werkelijkheid behoren en blijven behoren en daarin de zijn ligt van Christus als de zin der geschiedenis, dan begrijpt u dat ik nog wel 40 jaar zou willen meedoen.

En ik eindig met de letterlijke tekst van wat die ouwe kameraad, die onuitstaanbare maar zo gedreven diepgelovige en voor mij soms onbegrijpelijke driftpook Paulus schrijft aan de inwoners van dat Griekse stadje Filippi: Vers 13 t/m 16 

BROEDERS EN ZUSTERS, IK BEELD ME NIET IN, DAT IK HET AL HEB BEREIKT. MAAR EEN DING IS ZEKER: IK VERGEET WAT ACHTER ME LIGT EN RICHT MIJ OP WAT VOOR ME LIGT.IK GA RECHT OP MIJN DOEL AF

EN DAN :

MOCHT U ER OP ENIG PUNT ANDERS OVER DENKEN. LATEN WE IN IEDER GEVAL OP DE INGESLAGEN WEG VOORTGAAN.

Ssssttttt horen jullie ze al rinkelen?? Amen

 

Amsterdam, juni 2016
Rob Visser

Zonder diaconaat geen kerk

fishing-960276 640Een emmer water

Er was eens een vis, die in een vijver zwom, die langzaam droog viel. Op den duur kon
hij geen kant meer op.
Daar kwam een boer langs. Hij zag de spartelende vis . “red mij riep de vis”!
”Jaja, komt goed”, riep de boer. “Ik ga een plan maken, een commissie samenstellen en daarna een kanaal graven.”
“Nee” riep de vis: “breng een emmer fris water, daarmee ben ik voorlopig gered”.

Daar zijn we toch diaken voor geworden. Een emmer water halen! We willen wat doen. Gepraat wordt er immers genoeg. Iedere dag staan de kranten bol van overleg. En wij doen er ,zonder erg misschien, in de kerk vaak lekker aan mee.

Dienen

Diaken, u weet wat het betekent: degeen, die dient! En dat treft, want de Heer stelt zich ook zo voor:
Ik ben in uw midden als degene, die dient”. (Luk. 22 vers 27).

En was het niet Calvijn, die aan de wieg stond van de diaconie?

DE STELLING nav 31 oktober 2015

book-897834 640Luther was een vent met lef.
Tegen de stroom in beweerde hij dingen, die hem bijna zijn leven kosten.
De kerk voelde zich verraden
De boeren voelden zich verraden
Maar hij geloofde in het Woord.

Datzelfde woord, dat de synode van de Protestantse Kerk Nederland er in 2015 toe brengen een nota te schrijven met als titel:

Waar een Woord is, is een weg.
Over die nota ontstond met dank aan Trouw al ophef nog voordat de mensheid hem gelezen had.
Een nota met als ondertitel in modern jargon: back to basics

Dertig pagina’s tekst vertellen ons over de context van de huidige kerk met haar individualisme, internet en zoals dat heet in de nota: digitale revolutie. Het DNA van de kerk komt ter sprake en dan kan het niet anders of woorden als belijden, genade, de Schrift en haar zending vallen
Maar voortploeterend door de woordenbrij komt dan de aap uit mouw: We moeten anders verder.
Transparantie, ruimte en eenvoud. Begrippen, die vallen precies op de helft van de nota.
En dan worden plots meters gemaakt. Terug van 74 classes naar 8 regiovergaderingen. Met voorzitters, die zeggingskracht krijgen
Het parochiale stelsel gaat op de helling. Dat was al lang het geval, maar nu kan het hardop worden gezegd.,.Een pleit voor de huisgemeenten volgt
De positie van de dominee wordt nieuw belicht en er volgt een visie op de harde noodzaak van teamvorming door predikanten. Dat alles vraagt om flexibiliteit en mobiliteit.
Het begrip “jobrotation”valt NB, maar wordt pastoraal weer afgezwakt met de term : cultuur van mobiliteit.

Jezus

Jezus“ik heb zijn beeltenis maar vaag in mijn gedachten
En ik weet haast niets van hoe hij sprak en hoe hij keek
‘k zou willen weten hoe liep en hoe hij lachte
‘k zou willen weten hoe hij door zijn haren streek

Maar ik ruik wierook, plechtig klinkt in alle talen
Wat hij gezegd heeft en ik verdwaal in mijn gebed
Want ik zoek de kleuren van zijn kleed en zijn sandalen
Ik zoek gewoon de man van Nazareth”

--------------------------------------------------------------------------------------

We zitten allemaal in hetzelfde schuitje met deze vraag van Toon Hermans
Wie is in Gods Naam Jezus Christus?

Hij had een pappa en een mamma, broers, zusjes, wellicht getrouwd?
Door en door mens!!
Hij wilde wat betekenen voor alle mensen en zag dat als zijn levensopdracht.

Voor alle mensen, zonder enige uitzondering!

Hij leerde ons, dat God veel van zichzelf toont niet alleen waar het goed gaat (de schepping), maar juist ook waar het fout gaat (verdriet, dood, lijden)
Geen succesgod, maar God als broeder.

De Binnenwaai

Gebouw Solid 18
Ed Pelsterpark 2
1087 EJ  Amsterdam

Abonneer op de Nieuwsbrief